Ban Rai

Ban Rai is de hoofdstad van het gelijknamige district in de provincie Uthai Thani. We zijn er terecht gekomen omdat een van Pia's zusters iets moest regelen met een stuk grond. Dat ging, tot ieders verbazing, erg snel, en zonder gezeur over extra geld. Uthai Thani is een mooie, rustige provincie, met erg veel natuur. Daarom zijn we er later zelf weer gaan kijken, voor het eerst in 2005. Het grootste aaneengesloten beschermde natuurgebied van Thailand ligt voor een deel in Uthai Thani.

We wilden een paar nachten blijven slapen in de provinciehoofdstad Uthai Thani, maar het hotel dat we hadden uitgezocht beviel erg slecht. We zijn maar een nacht gebleven. Daarna zijn we doorgereden naar Ban Rai, zo met ht idee als we een hotel vinden blijven we, en anders rijden we terug naar Bangkok. Onderweg kwamen we langs een Tourist Information Center, waar ons een hotel achter een bezinestation werd aangeraden. Na wat zoeken vonden we het hotel, het advies dat we hadden gekrene bleek een goed advies. Het hotel, Ban Suan Resort, was schoon, grote kamers, vriendelijk personeel, en langs een vrij dicht begroeid rivierdal. Als je op het balkon stond leek het wel alsof je midden in de jungle zat. Blijven dus.

Na aankomst hebben we Ban Rai zelf verkend. Het stadje bestaat voor een groot deel uit overheidsgebouwen, uit groothandels en uit reparatiebedrijven voor landbouwmachines. Geen uitgaansleven, een paar kleine eethuisjes, een markt. Dat is alles. Het hotel heeft wel een restaurant, een stuk lager, in het rivierdal. Erg leuk om te zitten, en erg goed eten. Als je tot rust wil komen, dan zit je hier goed.

De omgeving is erg mooi. Tot nu toe hebben we maar een paar bezienswaardigheden bezocht.

Wat Khao Wong is een erg mooie tempel, die behoort bij een wat exotische orde. Het tempelgebouw bestaat bijna helemaal uit hout, is tegen een berg gebouwd, met aan de voorkant een mooi park. Het hele complex is goed verzorgd.

Een paar honderd meter verder is de Pu Wai grot. Tegen betaling krijg je lampen en een van de parkwachters gaat mee als gids. De grot bevat mooie druipsteenformaties.

Het gebied rond Ban Rai is bergachtig, en er zijn veel watervallen. Een ervan is de Sai Boe (of Cyber) waterval, niet eens zo groot, maar het is er zo afgelegen, zo stil, dat het wel een bezoek waard is.

En iets bijzonders, Hup Pa That. Door een grot van zo'n 60 meter lang kom je in een ruimte, midden in een berg. Waarschijnlijk is dat ooit een grot geweest waarvan het dak is ingestort. Binnen is het heel stil, er groeien zeldzame planten, en de dieren die er zitten zijn niet bang van mensen. Erg indrukwekkend. Door de kleine ruimte en dichte begroeiing is het lastig om er foto's te maken.

In 2006 zijn we voor de tweede keer naar Ban Rai geweest, en zeker niet voor de laatste keer. Je moet er wel rekening mee houden dat je er met Engels niet terecht kunt, dus woordenboeken meenemen. En veel van de bezienswaardigheden zijn moeilijk toegankelijk, een hoge auto met 4-wielaandrijving is onmisbaar