Hua Hin

Hua Hin is een kleine badplaats, ongeveer 200 km ten zuiden van Bangkok. Met de bus of de trein in 5 tot 6 uur te bereiken. Vanuit Latkrabang, onze thuisbasis, gaat er eenmaal per dag een rechtstreekse trein. De trein, tweede klas zonder airco of derde klas, is het leukste. Je ziet veel onderweg, en ook in de trein gebeurt van alles. Omdat alle ramen openstaan is de warmte ook niet erg.

Hua Hin is vrij klein en (nog) rustig. De vele bars, die Pattaya en Phuket kenmerken, vind je bijna niet in Hua Hin. Toch verandert Hua Hin, het wordt drukker, en er komen meer hotels. Maar het is hopelijk te klein om echt druk te worden. Gelukkig beperkt het gedeelte met bars en toeristische winkels zich tot twee of drie straten. Hotels zijn er genoeg, in alle prijsklassen, in het drukke seizoen is het wel verstandig om vooraf te bellen als je naar een bepaald hotel wilt.

We gaan vrijwel altijd een paar dagen naar Hua Hin als we in Thailand zijn aangekomen, gewoon om uit te rusten. Een beetje op het strand zitten, over de markt lopen, 's avonds lekker eten. In de omgeving is ook genoeg te zien als we even geen strand willen. Baan Boosarin is het hotel waar we altijd zitten, klein (10 kamers), erg schoon (erg belangrijk), en vriendelijke mensen.

Het strand van Hua Hin is mooi, een paar kilometer lang, en schoon. Bij de opgang is het erg druk, veel stoelen, dicht op elkaar. Neem je de moeite 5 tot 10 minuten te lopen, dan is het veel rustiger, en de stoelen met parasols staan veel verder uit elkaar. Zoals overal in Thailand kun je op het strand eten en drinken bestellen. Meestal hoef je dan niets voor de stoelen te betalen, maar vraag dat vooraf even na. Op sommige delen van het strand liggen grote stenen, het ziet er leuk uit, en je hebt er geen last van als je wilt zwemmen.

Hua Hin heeft een dag- en een avondmarkt. Op de dagmarkt wordt verse groente, fruit, verse en gedroogde vis en zeevruchten, vlees, huishoudelijke artikelen, kleding, en nog veel meer verkocht. Het is leuk om over de markt te lopen, smal en warm, maar van alles te zien.
De avond markt is anders. Om vijf uur worden een paar straten afgesloten voor het verkeer, hele straten, en ook nog een stuk daarbuiten, worden vol gezet met kraampjes, restaurantjes, maar ook kleding, CD's, souveniers. Je kunt hier behoorlijk goed en goedkoop eten, maar niet schrikken als op een bus 10 cm voor je bord voorbij rijdt. Het eten wordt vlak voor je klaargemaakt, en dat is vaak spectaculair om te zien.

Wil je wat comfortabeler eten, dan zijn er een paar restaurants langs het strand. Je zit dan boven de zee te eten, leuk om te doen. Vroeger gingen we vaak naar Saeng Thai, waar Mister Wit onze vaste kelner was. Vraag niet waarom, maar hij komt jaar na jaar op ons af. Piak, Pia's jongste oom, komt vaak in Hua Hin en kent Mister Wit ook. Mae Karuna ook leuk om te eten, net als Saeng Thai boven de zee. De laatste jaren komen we niet meer bij Saeng Thai, zonder dat daar een reden voor is. Mister Wit hebben we daardoor al lang niet meer gezien. Maar is maart 2006, we zaten te ontbijten voor ons hotel, begon iemand tegen ons te praten. Mister Wit herkende ons nog steeds. Hij werkt niet meer bij Saeng Thai, maar verkoopt gebakken kip op de markt, samen met zijn twee kinderen.

Een paar kilometer ten zuiden van Hua Hin ligt Khao Ta Kiab, een rots die een eind de zee insteekt. Vanaf het strand kun je hem zien liggen. Op de rots staat een tempel, niet eens zo mooi, maar er zijn aapjes, en je kunt ze voeren.
Aapjes zien er leuk uit, aaibaar, en ze willen eten. Maar aapjes zijn niet leuk. Ze slopen alles, daken, handen, . . . . Zodra ze in de gaten krijgen dat je eten bij je hebt - en dat kun je onder aan de rots kopen - gaan ze in je tas snuffelen, of ze proberen je hand open te krijgen. Lukt dat niet, dan hebben ze hun tanden nog, en die gebruiken ze ook. Maakt niet uit waar je vandaan komt, welke taal je spreekt, welke huidskleur je hebt, iedereen is gelijk voor ze.
Er zijn regelmatig bezoekers die dat nog niet in de gaten hebben. En dus loopt er een groep mensen vrolijk pratend en zakken met chips etend in de omgeving van de aapjes. Veel gegil, weg apen en weg chips, en de bezoekers een tintje roder van de schrik. De zakken hebben ze even later terug gekregen, een behulpzame monnik heeft ze opgehaald en teruggeven, en meteen gewezen waar de afvalmand stond.

Om bij de tempel te komen kun je met een auto of de bus naar het strand onder aan de rots gaan. Langs een hoog Boeddha-beeld bereik je de trap naar boven, lang en steil, je moet er wat voor over hebben. Ben je eenmaal boven, dan kun je behalve van de tempel en de aapjes ook genieten van een fraai uitzicht over het strand tussen Khao Ta Kiab en Hua Hin. Zie je de klim niet zitten, je kunt ook omrijden en met de auto naar boven gaan. Of een pad rond de rots volgen, het blijft hoog, maar het gaat geleidelijk, en onderweg kun je even wat eten en drinken.

Zo'n 60 km ten zuiden van Hua Hin ligt Khao Sam Roi Yot National Park, het park met de 300 bergtoppen. Vanuit Hua Hin worden er allerlei dagtochten georganiseerd, vaak met lunches, bezoeken aan ananasplantages, grotten, enzovoorts. Omdat we geen eigen vervoer hadden hebben we dat een keer gedaan. We zouden worden opgehaald bij ons hotel, en met een busje en een paar andere mensen een dagtocht maken. Het ophalen ging goed, maar toen kregen we te horen, dat het busje eigenlijk te vol was, of we met een jeep en een eigen chauffeur en gids wilden. Leuk, maar het duurde even voordat alles geregeld was. De gids stelde voor om maar niet naar de ananasplantage te gaan, dat was toch niets voor ons, daar waren we het mee eens. Dus rechtstreeks naar een grot, die erg mooi zou zijn, maar die bleek dicht te zijn, naar een andere grot, ook dicht. Toen maar naar de grot, die eigenlijk in de trip was opgenomen, namelijk Tham Phraya Nakhon. Het probleem bleek te zijn dat je daar het snelste met een bootje naar toe kunt varen, en de gids dacht dat de bootjes niet wilde varen met maar vier mensen, hij had gelijk.

We zijn maar gaan lopen, een mooie wandeling over het strand, geeneens ver naar de plaats waar de bootjes hun passagiers op het strand afzetten. En vanaf daar werd het klimmen, ook als je met een bootje was gekomen, zeker een half uur, en over een moeilijk pad. De inspanning was de moeite waard. De grot bestaat uit twee kamers, beiden met een ingezakt dak. In de tweede, grootste kamer staat een sala, een rustplaats, die is gebouwd voor koning Chulalongkorn. Er groeien ook planten en bomen, we vonden het de inspannende klim beslist waard.

En toen weer naar beneden, lastiger dan naar boven. Klimmen is de enige manier om in en uit de grot te komen. Halverwege kwamen we een groep vermoeide omhoogklimmende bezoekers tegen, die hoopten dat de bus boven al klaar zou staan. Helaas.

De rest van de dag hebben we met gids en chauffeur, heel vriendelijke en behulpzame mensen, een aantal afgelegen tempels bezocht, en tot slot de berg achter Hua Hin. De trip was niet volgens plan verlopen, maar het was wel een leuke dag.