Latkrabang

Latkrabang is een voorstad van Bangkok, aan de oostkant. Het grootste deel van Pia 's familie woont daar, en daarom wonen we er ook als we in Thailand zijn. Het is voor ons een tweede, of misschien wel eerste, thuis. We wonen langs Soi Onnut, een soi is een zijstraat van een grote weg. In 1987 was Soi Onnut een tweebaansweg, maar in 2000 is het inmiddels een zesbaans snelweg geworden. We zitten zo'n 16 km buiten Bangkok, in het huis van Pia's moeder. Het huis staat niet langs de weg, maar langs en half boven een klong, vlak bij Wat Soong, de plaatselijke tempel. Alles gebeurt buiten, vlak bij of boven het water, eten, kinderen verzorgen, kleding wassen, de hond wassen, . . . . .

De klong is ook een soort weg, er varen veel boten voorbij, soms wordt er geroeid, soms zijn het long-tail boten, voorzien van uiterst krachtige en uiterst luidruchtige oude automotoren als aandrijving. Soms komt er een visser voorbij, die vis vangt in de planten langs de klong, meestal in een bootje, maar er is er een bij, die op een surfplank langs komt.

In Nederland komen de groenteboer en de kruidenier soms nog aan de deur. In Thailand gaat dat vaak nog over het water.
Tahoen is heel bijzonder. Tahoen is een man, die vlak bij Wat Soong woont. Al meer dan 30 jaar vaart hij iedere ochtend weg met zijn kleine bootje, waarin een houtskoolkomfoortje staat, met daarop een grote ketel bouillon. In allerlei laatjes en potjes zit bami, kruiden, groenten, vlees, sauzen, iedere dag vers gekocht of gemaakt. Als hij langskomt kun je een boordje bami bij hem bestellen, keuze uit vijf of zes soorten. En verrukkelijk, vers klaargemaakt terwijl je wacht, precies goed op smaak. Sinds 2002 komt Tahoen niet meer langs. Hij heeft een modern huis gekocht, en geniet nu van zijn rust.

Het huis van Pia's moeder is niet comfortabel. Alles is er, televisie, koelkast, wasmachine, PC. Maar geen comfortabele stoelen, gewoon op de grond zitten. En geen warm stromend water en geen goede douche, wel een grote bak met water en een teiltje. En omdat het huis half boven het water staat zijn er bij zonsopgang en zonsondergang veel muggen. De bootjes op het water maken veel lawaai, de buren hebben hanen, die erg vroeg beginnen te kraaien. Soms zijn er luidruchtige feesten in de omgeving of bij Wat Soong. Soms lekt het, valt de stroom of de waterleiding uit. Soms zit er een slang in de WC annex doucheruimte.
Maar toch willen we niet ergens anders slapen. De sfeer, de gezelligheid, dat vind je nergens anders. En die feesten, leuk, gewoon een fles whiskey kopen en jezelf uitnodigen.

Wat Soong, vijfhonderd meter lopen, is de plaatselijke tempel. Regelmatig zijn er feesten, op Boeddhistische of nationale feestdagen. Tom is daar dan de enige blanke, en dat is heel erg leuk. De mensen uit de buurt zijn erg nieuwsgierig, willen veel weten. Met hulp van Pia en wat handenwerk (geen voeten in Thailand!) lukt het meestal wel de vragen te beantwoorden. En dan moet je meedrinken, meestal plaatselijk gestookte drank (lao kao), een beetje te vergelijken met jenever. Op zo'n feest zijn vaak honderden mensen, er is muziek, een openlucht-bioscoop, een openlucht-disco, en alles staat tegelijkertijd aan, heel hard. Ook is er veel eten te koop, sate, bami, curries, zoetigheid, . . . .

Latkrabang, in ieder geval waar Pia's moeder woont, is in de loop van 2002 erg veranderd. De meeste ooms en tante's, die vlak bij woonden, zijn verhuisd, en hun huizen zijn gesloopt. Het huis van Pia's moeder is voor de helft afgebroken, de andere helft, boven het water, staat er nog. De meeste bomen en planten zijn weg, er is alleen nog een kale vlakte over. Erg triest.

De reden hiervoor is erg simpel. Pia's familie, grootouders, ooms, tantes, . . , is ongeveer 50 jaar geleden op die plek gaan wonen, geen eigen grond, maar de eigenaar vond het goed en op basis van mondelinge afspraken is dat heel lang goed gegaan. Inmiddels is de eigenaar overleden en zijn kinderen hebben andere plannen. Zij hebben de familie een huurcontract aangeboden, telkens voor de periode van één jaar. De familie blij, er was nu eindelijk iets formeel geregeld.
Er zat een addertje onder het gras. De Thaise wetgeving biedt bewoners met een huurcontract van twee jaar bij een gedwongen vertrek veel bescherming, zoals vergoeding voor de kosten van het verhuizen van inboedel en huis, de verplichting voor de verhuurder om gelijkwaardige grond aan te bieden, enzovoorts. Maar bij een huurcontract van één jaar is er vrijwel geen bescherming, laat staan vergoedingen.
De meeste familie is goed terecht gekomen, en de mensen die er nog wonen krijgen voldoende tijd om te vertrekken, maar het blijft wel erg triest.

Een deel van het oude huis staat er nog. Pia's moeder woont er met Pia's broer en een nichtje. Maar wij kunnen er niet meer slapen, er is niet genoeg ruimte. Wij logeren nu in het huis van Nok Ten, een van Pia's zusjes, een paar kilometer dichter bij Bangkok.

In april 2006 hoorden we dat een paar mensen Pia's moeder hebben bedreigd, omdat ze nog steeds in het oude huis woont. Pia's moeder is nu verhuisd naar het huis van Nok Ten. We worden hier wel erg verdrietig van . . . .