Uthumphon Phisai

Uthumphon Phisai ligt ongeveer 500 km ten oosten van Bangkok, tussen Surin en Si Saket. Geen plaats waar je zomaar terecht komt. Geen hotels, weinig restaurants, om acht uur slaapt bijna iedereen.
We zijn er twee keer geweest. Phranom, een zus van Pia, gaf er les op een lagere school, en ze dacht dat we het er wel leuk zouden vinden. Dat was het ook. In Uthumphon zelf is dus niet zoveel te beleven. Er staat er een hele mooie Khmer-ruine op het terrein van de plaatselijke tempel, Prasat Hin Wat Sa Kamphaeng Yai, beslist een bezoek waard, maar verder…..
De omgeving is erg mooi, maar je hebt wel een auto nodig. Uitstapjes naar de Mekhong met oude rotstekeningen op de steile rotsachtige oever, een grensovergang naar Laos, Khao Phra Wihaan op de grens met Kampuchea, allemaal erg de moeite waard.

De school van Phranom, daar gaat het om. Dat maakte de bezoeken aan Uthumphon Phisai echt de moeite waard. Die school ligt in een klein dorpje, ergens tussen de rijstvelden, een half uur met de auto. In de droge tijd goed te bereiken, in de regentijd vaak duwen, omdat de auto vast zit in de modder. Dan sta je tot over je enkels op blote voeten in de modder. Gelukkig had de auto voorwielaandrijving, dan vliegt er wat minder modder om je oren.
Voordat we er naar toe zijn gegaan heeft Pia op de markt koekjes en veel sinaasappels gekocht. Phranom had ons voor het eerste bezoek verteld dat de kinderen niet al te veel te eten hadden. Op de school zijn we ontvangen door alle leerkrachten, en we werden omringd door heel veel kleine kinderen. Tom was waarschijnlijk de eerste blanke, die ze in levende lijve zagen.
Omdat het tegen de middag liep werd er een kip gevangen, geslacht en bereid tot larb kai, een smakelijke en zeer pittige salade, voor ons en voor de leerkrachten. De kinderen aten een bakje rijst met gezouten vis, van huis meegekregen, een visje ter grootte van een sardientje voor twee kinderen. Toen we dat zagen smaakte de larb kai toch iets minder goed. Gelukkig waren er de koekjes en de sinaasappels. Door slechte, eenzijdige voeding waren de kinderen op de school ook erg klein.
Na het eten een rondleiding door alle klassen. Thaise kinderen krijgen op de lagere school al les in Engels, dus Tom mocht optreden als gastdocent. De kennis van de meeste kinderen gaat nog niet veel verder dan "What is your name?" en "How old are you?". Dus geen moeilijke antwoorden geven of vragen stellen. Een heel bijzondere ervaring.
Phranom heeft samen met de andere leerkrachten geld ingezameld om de school te verbeteren. Voor dat geld zijn er toiletten gebouwd, eerst gingen de kinderen gewoon even het rijstveld in. En er zijn wasbakken geplaatst, waar de kinderen leren hun tanden te poetsen, na iedere maaltijd staan de kinderen enthousiast te poetsen en te spetteren.

De eerste keer dat we bij de school waren was Tom de eerste blanke, die in het dorp kwam. Bij het tweede bezoek bleek dat er nog een andere blanke was geweest. We hadden dorst, dus we gingen naar het plaatselijke café. Het was regentijd, dus alweer op blote voeten door de modder. Het café bestond uit twee planken, een om op te zitten, een om flessen en glazen op te zetten. Daar hoorden we dat een paar maanden geleden een meisje uit het dorp, ze werkte in Bangkok, een blanke vriend had meegenomen. Deze vriend heeft een half uur op de weg voor het café gestaan, hij durfde, tot groot vermaak van de dorpsbewoners, niet te gaan zitten. Terwijl we wat zaten te drinken kwam er een oude vrouw aanlopen, die na wat aarzeling regelrecht op de fototas van Tom afliep, en daar vriendelijk in begon te zoeken. Deze vrouw sprak geen Thais, alleen Khmer, en ze was alleen maar nieuwsgierig. Tom heeft dus maar een foto van haar gemaakt, en die later opgestuurd.

We hebben helaas maar twee bezoeken gebracht aan Utumphon Phisai. Phranom werkt nu in Bangkok. Voor haar is dat wel leuk, dicht bij de familie, maar Utumphon Phisai heeft ook wel wat..